- Olijf verdient ook jouw steun

De vaste lezers weten hoezeer ik Stichting Olijf en haar activiteiten waardeer.
Inmiddels is een nieuwe campagne van start gegaan om meer donateurs te werven en staan er nieuwe activiteiten en projecten op stapel.
Om dit te kunnen realiseren is veel geld nodig.

Graag roep ik de lezers van mijn blog op donateur te worden en een gift te doen.
Dank jullie wel!

Doneer hier



- Lancering nieuwe campagne Stichting Olijf

En daar sta ik dan:
op de nieuwe website van Stichting Olijf!
Op de Grote Markt, voor het Stadhuis in Haarlem, onze nieuwe woonplaats...

- Curriculum Illusione

Wordt er een filmportretje opgenomen waarin je vanzelfsprekend ook een van je levensthema's hebt besproken omdat je daarop hebt kunnen overleven, sneuvelt het tijdens de montage.

Dan maar er over schrijven.
Onthoudt alvast het begrip:

CURRICULUM ILLUSIONE.

Ik kom erop terug!






- Wereld eierstokkanker dag (...)

Geef die rotziekte en sluipmoordenaar geen kans en herken tijdig de signalen!

- Oproep aan vrouwen met gynaecologische kanker

Voor Olijfschrift edities 2,3 en 4/2017 zoek ik vrouwen die deelnemen of deel hebben genomen aan een clinical trial in Nederland en/of buitenland en hun ervaringen willen delen met lotgenotes.

Neem svp contact op voor een afspraak en interview:

Daphne Riupassa
06 5578 3639
info@mentortouch.nl

Graag tot ziens!

- Generic heart medication shown to prolong ovarian cancer patients’ survival


Even despite prognostic factors and co-morbidities associated with poorer outcomes

MD Anderson News Release 08/23/2015
In a first-of-its-kind study, researchers demonstrate a benefit in overall survival among epithelial ovarian cancer (EOC) patients receiving generic heart medications known as beta-blockers.  Survival was shown to be greatest among those prescribed first-generation nonselective beta-blockers. According to The University of Texas MD Anderson Cancer Center investigators, the drugs block the effects of stress pathways involved in tumor growth and spread.  With further research, they may also prove beneficial in conjunction with other treatment regimens and across other cancer types.
Published today in the journal CANCER, the findings are the result of a multi-institutional retrospective analysis of the medical records of 1,425 women with ovarian cancer treated between 2000 and 2010. Researchers compared overall survival among patients with documented beta-blocker use during chemotherapy and those without. Among the 269 patients who received beta-blockers, 193 (71.7 percent) received beta-1-adrenergic receptor selective agents (SBBs) and the remaining patients received nonselective beta antagonists (NSBBs). The research team found:
  • For patients receiving any beta-blocker, the median overall survival was 47.8 months versus 42 months for nonusers.
  • Median overall survival based on beta-blocker receptor selectivity was 94.9 months for those receiving NSBBs versus 38 months for those receiving SBBs.
  • Even among patients with hypertension, a longer median overall survival was observed among users of NSBBs compared with nonusers (90 months versus 38.2 months).
This study builds on a large body of research by principal investigator Anil Sood, M.D., professor in Gynecologic Medical Oncology and Cancer Biology at MD Anderson. It showed that stress hormones fuel progression of ovarian and other cancers, and that beta-blockers – among the most proven drugs in cardiovascular medicine – might be a new way to stifle that effect. 

Anil Sood, M.D.
“Beta-blockers treat a variety of conditions, such as heart disease, high-blood pressure, glaucoma and migraines. They target a receptor protein in heart muscle that causes the heart to beat harder and faster when activated by stress hormones,” Sood said. “Our research has shown that the same stress mechanisms impact ovarian cancer progression, so these drugs could play a new role in cancer treatment.”

According to Sood, the usefulness of beta-blockers was unclear until now. “The ability to show improved survival using nonselective agents – which inhibit a specific stress pathway – is the culmination of years of research into ovarian cancer biology and pathogenesis.”
He added that beta-blocker users in the study presented at a higher stage of disease, had an increased average BMI and were more likely to be hypertensive. All these factors were associated with decreased survival, yet those who received beta-blockers had either equivalent or improved overall survival. Further examination revealed that NSBB users had improved overall survival regardless of the presence of such prognostic factors or comorbidities. This was not true for patients who took SBBs.

Although further study is needed, these results highlight the importance of adrenergic receptor-β2 (ADRB2), a signaling pathway important to ovarian carcinogenesis and targeted by NSBBs (versus the ADRB1 pathway targeted by SBBs).
Ovarian cancer is the 5th most deadly cancer among women, accounting for more deaths than any other female reproductive system cancer.  An estimated 21,290 new cases are diagnosed, and some 14,180 women die from the disease each year in the U.S., according to the American Cancer Society.  
Future trials will seek to identify patients who would benefit most from beta-blocker use and the best beta-blocker for a specific tumor type based on adrenergic receptor expression. Then they potentially could be used as an adjuvant therapy during surgical recovery and chemotherapy to decrease tumor growth, delays in wound healing and metastasis. Beta-blockers may also reduce cancer-related psychological distress in newly diagnosed patients, according to the study authors.
There are currently two clinical trials, one led by MD Anderson, evaluating the combination of chemotherapy and propranolol (a type of NSBB) on cancer biology and on stress modulators in patients with newly diagnosed EOC. According to Sood, the preliminary data from these feasibility trials will be used to design prospective, randomized clinical trials examining NSBBs on patient outcomes.  
“The stratification of patients by beta-blocker use and selectivity in this study makes it unique among all other studies examining the impact of these drugs on cancer. It also builds on the mounting evidence that beta-blockers may become a key treatment component for many patients in the future,” said Sood.
Portions of this study were supported by National Institutes of Health grants (CA140933, CA104825, CA109298, P50CA083639, U54CA151688, U54CA96300, U54CA96297, and CA016672), an Ovarian Cancer Research Fund program Project Development Grant, the Department of Defense (grants OC073399, W81XWJ-10-0158, and OC100237), the Betty Ann Asche Murray Distinguished Professorship, the RGK Foundation, the Gilder Foundation, the Blanton-Davis Ovarian Cancer Research Program, and a Gynecologic Cancer Foundation-St. Louis Ovarian Cancer Awareness grant. One of the researchers has acted as a paid consultant for Incyte Pharmaceuticals and received research funding from Egen Pharmaceuticals.
Other researchers contributing to this study include: Robert L. Coleman, M.D., Alpa M. Nick, M.D., Pedro T. Ramirez, M.D., Lois M. Ramondetta, M.D., Diana Urbauer, Jack L. Watkins, all from MD Anderson; Susan K. Lutgendorf, Ph.D. from University of Iowa; Sanjeev Kumar, M.B., B.S. from the Mayo Clinic; Koji Matsuo, M.D., from Mercy Medical Center; Kathryn Squires, M.D. and Premal H. Thaker, M.D., M.S. from Washington University School of Medicine.
Bron:  http://www.mdanderson.org/newsroom/news-releases/2015/beta-blocker-ovarian-cancer.html

- Stand van zaken: tweede recidief bevestigd

8 juli 2015

Mijn tweede recidief is 'officieel' bevestigd door de CT-scan waarop 3 nieuwe uitzaaiingen in de buiklymfeklieren te zien zijn. Inoperabel.
Aanleiding voor de scan was de uitkomst in juni van de verhoogde CA125 waarde (10). Omdat de CA125 voor mij een hele betrouwbare indicator is gebleken, betekent elke stijging ook daadwerkelijk tumorvorming.
Hoewel de oncoloog in eerste instantie zei "niks aan de hand", stond ik erop een CT-scan te laten maken gezien eerdere ervaringen.

Op 7 juli met internist-oncoloog dr. J.M.L. Stouthard haar lange termijn visie op mijn behandelplan doorgesproken en besloten de chemo een paar maanden uit te stellen en te starten met de hormoontherapie Tamoxifen (hoewel slechts 10% kans op aanslaan).
Deze behandeling schijnt minder belastend te zijn en bestaat uit pillen.
Wordt vervolgd.

- Nieuwsbericht: Protein in Ovarian Cancers Deactivates Immune System Response

Data from a new study has shown that ovarian cancer progression may be driven by the activation of an endoplasmic reticulum (ER) stress response factor called XBP1, which disrupts the function of dendritic cells and, subsequently, antitumor fighting T cells.
XBP1 is part of the ER stress response pathway—also called the unfolded protein response—that can allow tumors to grow and survive when they are deprived of nutrients and oxygen.
“Our findings suggest a strategy whereby a lethal cancer exploits the most conserved arm of the ER stress response in tumor-resident dendritic cells to disrupt their homeostasis, alter their local antigen-presenting capacity, and ultimately evade T cell-mediated immune control,” wrote study author Juan R. Cubillos-Ruiz, an instructor of immunology in medicine at Weill Cornell Medical College, and colleagues in the journal Cell.
“While the ER stress response, and especially XBP1 activation, was previously shown to promote tumorigenesis, we now propose that this integrated cellular pathway further supports malignant progression by inhibiting the development of protective antitumor immunity via manipulation of normal dendritic cell function,” they wrote.
To make this discovery, Cubillos-Ruiz and colleagues examined the tumor microenvironment and found that ovarian cancer promoted the modification of proteins located in the ER, which, in turn, induced XBP1 activation and produced a buildup of lipid molecules within dendritic cells.
The researchers then tested whether or not XBP1 could be targeted. They injected mice with aggressive primary and metastatic ovarian cancer with nanoparticles, microscopic polymers that carried a genetic molecule that can silence the XPB1 gene. Dendritic cells detect the nanoparticles as invaders, and ingest them. Once inside, the nanoparticles delivered the molecule that turns XBP1 off, allowing dendritic cells to tell the immune system to attack the cancer.
“Activating T cell immunity to eliminate tumor cells is the most promising anticancer strategy since the development of chemotherapy, as demonstrated by the shrinkage of melanoma in response to checkpoint blockers,” the researchers wrote. “However, in most cases, the optimal cytotoxic activity of such tumor-reactive T cells is drastically reduced precisely because cancer-associated dendritic cells are unable to support T cell function.”
The results of this analysis show that deletion of XBP1 can transform tumor dendritic cells into ovarian cancer infiltrating T cells. If further developed, targeting XBP1 using nanotechnology-based system may help to slow or prevent the recurrence of ovarian cancers, the researchers wrote.
- See more at: http://www.cancernetwork.com/ovarian-cancer/protein-ovarian-cancers-deactivates-immune-system-response#sthash.uYzLs7gb.dpuf

- 4 jaar geleden...

25 maart 2015

In verband met de aangifte inkomstenbelasting moest ik duiken in de medische situatie van 2014, heel confronterend.
En realiseerde mij ook opeens: precies vier jaar geleden had ik mijn eerste operatie... Een eeuwigheid geleden. Nog weet ik niet waar ik aan toe ben en hoe ik er aan toe ben. De afspraak van 6 maart met de gynaecoloog-oncoloog heb ik zelf afgezegd; 11 juni krijg ik de uitslag van mijn bloedonderzoek. Afschuwelijk spannend want voel weer van alles. Maar mijn lijf kan geen chemo aan momenteel en mijn geest nog minder.

- Leven in zalige onwetendheid

12 februari 2015

Goh, lang niet geschreven zie ik. En dat terwijl er zoveel is gebeurd en gebeurt...
Vandaag zelfs 15 pageviews, bijzonder! Ik vraag me altijd af wie de bezoekers zijn.
Maar om kort te gaan: met mij gaat het. Dat wil zeggen, ik leef in onwetendheid en geniet zoveel mogelijk van het leven. Heb het reizen, mijn grootste passie, weer opgepakt en daar heel ik pas echt van.
De bijeenkomsten bij de Bruno Groning Vriendenkring werken ook ondersteunend aan mijn streven zo veel mogelijk niet-patient te willen zijn.
Al blijf ik stiekem natuurlijk zo goed mogelijk op de hoogte van nieuwe ontwikkelingen etc.
Laatst was ik op een lotgenotenbijeenkomst in een inloophuis en de angst en stress sloegen onmiddellijk toe. Daarom blijf ik nog even op mijn wolkje zitten totdat ik het gevoel heb dat mijn lichaam en geest weer een chemokuur of operatie kunnen verdragen... dus tumorvorming of niet, voorlopig liever op reis in plaats van controles en behandelingen!



GEZELLIGE FEESTDAGEN
&
EEN PRACHTIG NIEUW JAAR

- Stand van zaken

19 december 2014

Ha, wat fijn dat mijn blog nog steeds bezoekers trekt!
Inmiddels is er weer heel wat tijd verstreken sinds ik mijn laatste chemo op 12 augustus kreeg.
Van de bijverschijnselen zoals neuropathie in mijn voeten heb ik nog zeker last en mijn energieniveau is laag (schildpadtempo, regelmatig middagtukken en 's avonds rond 21 uur naar bed) maar ik heb op dit moment geen fysieke klachten en mentaal gaat het uitstekend...
Dat laatste misschien wel omdat ik geen controles laat uitvoeren en niet in het ziekenhuis kom. Heel prettig! De illusie van patient-af zijn geeft mij levenskracht en levenslust. Als mis ik bij vlagen mijn werk, veel dagen hebben toch nog een gouden randje, simpelweg omdat ik elke ochtend zo dankbaar en blij ben dat ik nog leef.
Door deze geesteshouding houd ik mij momenteel ook niet zo bezig met nieuwe ontwikkelingen en behandelingen e.d. Bij een recidief is het vroeg genoeg om daarin te duiken.

Discipline is het kernwoord. Discipline om goed te blijven eten, groentensappen te persen, te wandelen, genoeg rust te nemen.
Daarnaast gebruik ik homeopathische middelen en supplementen. Elke drie maanden ga ik naar een natuurgeneeskundig therapeut. Elke drie weken neem ik deel aan een soort van reflectiemiddag.
Voor de rest leef ik een rustig fijn gezellig leven en hoop ik het beste.
Mijn eigen haartjes heb ik ook weer terug, heerlijk!

In het kader van Pluk De Dag besloot ik in oktober dat we onze droomreis naar Myanmar moesten maken aangezien ik min of meer klachtenvrij was. In november waren wij daar drie weken en het was in een woord: G E W E L D I G !!!

- Stand van zaken

7 september 2014 - Zware bloedarmoede na chemokuren

Bij teruglezing van voorgaande berichten valt het me op hoe geserreerd ik mijn situatie formuleer en hoe weinig ik toon van mijn verdriet. Een bewuste keuze wellicht? Ik heb er wel degelijk heel veel gedachten over... die ik gelukkig wel voluit deel met dierbaren. Want wat heb ik een lieverds om me heen en wat word ik verwend!

Inmiddels heb ik op 12 augustus de 6de en laatste chemokuur van deze cyclus, horend bij dit tweede recidief, gekregen. De bijwerkingen worden elke keer erger, zo ook mijn bloedarmoede. Nog steeds heb ik last van gevoelloze vingertoppen en voorvoeten, van hevige kortademigheid. Omdat ik niet goed kan lopen en nog slechter staan, fiets ik zo veel mogelijk om in ieder geval weer wat aan spierkracht op te bouwen. Tussendoor moet ik vaak afstappen en ben ik duizelig. Maar gelukkig zijn er genoeg leuke terrasjes en bankjes om op bij te komen...

Belangrijkste info: de chemo is aangeslagen en de tumoren in mijn lymfeklieren zijn geslonken. Of ze helemaal weg zijn, zullen we nooit weten omdat de ct- scan geen tumoren detecteert die kleiner zijn dan 1,5 cm. De tumormarker CA125 is gelukkig ook gedaald en geeft nu de waarde kleiner dan 5 aan.

Met de oncoloog dr. Stouthard hebben Rutger en ik op 3 september het vervolgtraject besproken:

1)  de bloedarmoede moet worden aangepakt omdat ik anders te zwak blijf en kwetsbaar mbt mijn immuniteit; als de waarden op 29 september niet zijn verbeterd, lijkt bloedtransfusie helaas een noodzakelijkheid. Mijn lichaam maakt geen nieuwe bloedcellen aan.
2)  mijn lichaam kan so wie so binnen 6 maanden geen chemo of operatie aan omdat ik dan het loodje leg. Meting van de CA125 in die periode is dan ook niet zinvol, tenzij
3)  ik binnen 6 maanden lichamelijke klachten krijg die wijzen op een recidief; dan laat ik wel de CA125 controleren, gevolgd door een ct-scan.
4)  bij een recidief binnen 6 maanden zal ik een andere chemo samenstelling moeten krijgen met alle nog naardere bijwerkingen vandien en zal mijn levensverwachting nog korter zijn.
5)  gezien het bovenstaande is het dus zaak zo veel mogelijk van het leven te genieten zo lang ik me redelijk goed voel!
6)  de vervolgafspraak bij het AVL is gepland op 6 maart 2015 bij mijn behandelend gynaecoloog-oncoloog dr Willemien van Driel.
7)  voor vragen kan ik altijd tussentijds bellen met dr Stouthard.
8)  de kanker zit in mijn lijf verspreid en zal zich vroeg of laat weer aandienen. Dat zijn we ons helaas al jaren al te goed bewust, maar het blijft confronterend en verdrietig om te horen.

Naast het medische gedeelte is het zaak mijn eigen verantwoordelijkheid weer te nemen en bewust te eten, mijn complementaire behandelingen met ozon en vitamine C infusen te vervolgen etc.
Ook hoort daarbij het dagelijks tijdnemen voor spirituele en mentale oefeningen. Die hebben mij drie jaar  geleden ook enorm geholpen. En bij de diagnose van mijn recidief heb ik dat alles weer los gelaten omdat ik mijn einde weer naderbij zag .... Maar zo ver is het gelukkig nog niet!!!!


P.S.
Met enige regelmaat krijg ik mooie priveberichten per mail van lotgenotes of andere betrokkenen.
Is het een idee om deze voortaan in het reactiegedeelte van dit blog te plaatsen zodat andere lezers er dan ook profijt van kunnen hebben?

- Stand van zaken

14 juli 2014 - Even een korte update

Na mijn operatie hoopte ik natuurlijk voorlopig weer off the hook te zijn voor een lange periode. Het tegendeel helaas was waar; bij de nacontrole van mijn operatie (miltverwijdering) op 6 maart hoorde ik dat er op de ct-scan uitzaaiingen in de lymfeklieren te zien waren. Mijn CA125 waarde was 56.
Geen chemo zou een levensduur van 6-12 maanden betekenen. Een operatie was niet aan de orde, andere behandelingen bestaan niet, dus geen andere keus dan de chemo: 6 behandelingen met de combinatie carboplatin/paclitaxel, precies zoals ik in 2011 had gekregen.
Inmiddels heb ik vier kuren gehad en daalt de tumormarker (laatste meting: 8).
Op een hevige allergische reactie na tijdens de toediening van de derde kuur, de gebruikelijke misselijkheid in de dagen na toediening en een verminderd energieniveau, gaat het redelijk tot goed met mij en probeer ik een zo normaal mogelijk leven te leiden...

- Stand van zaken

20 februari 2014  -  Voortschrijdend inzicht: toch nu chemotherapie nemen?

Na mijn operatie was het advies van de AVL-werkgroep: geen chemo. Dat was ook mijn expliciete wens en hoop geweest; ik zou dan weer een tijd behandeling-vrij kunnen zijn, was mijn visie.
Maar denkend over mijn toekomst, over de samen met mijn arts te bepalen frequentie en wijze van vervolgcontroles (CA125, CT-scan), werd ik zeer onrustig van de gedachte dat er nu elders in mijn buik nog niet detecteerbare celdeling plaats vindt, die zich over een paar maanden plotseling en misschien wel fataal manifesteert... Dus waarom niet die cellen nu aangepakt en stil te leggen met chemotherapie? Natuurlijk weet ik wat de nadelen zijn, zowel van chemo, als van het nu nemen. Maar toch. Ik heb gebeld met de verpleegkundige oncologie die met mijn arts gaat overleggen. Ook heb ik aangegeven een andere internist hierover te willen spreken. Wordt vervolgd.


12 februari 2014  -  Studiecentrum PB is weer open

Niet dat ik al volledig bed-af ben of 100% hersteld, maar het gaat de goede kant op.
Dus dient de onvermijdelijke vraag zich aan: hoe te leven in de fase waarin ik nu verkeer? Hoe mijn leven in te vullen?
Voor mij is het vanzelfsprekend een deel van mijn tijd nog steeds als medisch student te besteden. Ik lees over zelfheling, nieuwe medicijnen, bestudeer clinical trials, kruiden, etc. Ik blijf op zoek naar levensverlengende mogelijkheden.
Vandaag ben ik te rade gegaan bij een chinese arts in Amsterdam, heb ik mij geregistreerd als belangstellende voor experimentele medicijnen op de website www.myTomorrows.com, gisteren heb ik een zeer verrassend gesprek gehad bij Wim Huppes in Hilversum, www.stichtingruigerus.com

- Kanker eerder ontdekt met nanovloeistof Radboudumc

Dankzij een nieuwe techniek kan kanker in een eerder stadium worden ontdekt

Met behulp van nanovloeistof kunnen uitzaaiingen vanaf twee millimeter groot in lymfeklieren zichtbaar worden gemaakt. In het prostaatcentrum van het Radboudumc in Nijmegen is voor het eerst een patiënt met deze techniek behandeld.

Het ziekenhuis bezit alle rechten van de vloeistof en kan twaalf patiënten per maand behandelen. Voor artsen van andere ziekenhuizen wordt een opleidingsprogramma opgesteld.
De nanovloeistof zorgt ervoor dat uitzaaiingen oplichten op een scan. Daardoor kunnen artsen kanker gerichter behandelen. Dit bespaart patiënten operaties en geeft ze betere genezingskansen, zegt onderzoeker en radioloog Jelle Barentsz op de site van het ziekenhuis.

Acht millimeter

Zonder de vloeistof wordt met mri-scans maar zeventig procent van de uitzaaiingen kleiner dan acht millimeter gevonden. Ze worden ook bij veertig procent van de patiënten bij kijkoperaties gemist. Daardoor lopen mensen langer rond met uitzaaiingen, zonder dat ze het zelf weten.
De nanovloeistof bestaat uit kleine ijzerdeeltjes, die door een arts in een ader van de arm worden gespoten. Na 24 uur komt de patiënt terug voor een mri-scan.

Andere kankersoorten

Aan het onderzoek deden patiënten met prostaatkanker mee. De methode werkt ook bij andere kankersoorten, zoals borstkanker. Voorlopig richt het ziekenhuis zich nog op patiënten met terugkerende prostaatkanker of een verhoogd risico op uitzaaiingen in de lymfeklieren.

- BCM Researcher Finds Disagreement between miRNA Tools Used to Predict Ovarian Cancer Survival

miRNA and ovarian cancer‘It’s all in the technique,” researchers are finding at Baylor College of Medicine in Houston, Texas. Dr. Matthew L. Anderson, assistant professor of obstetrics and gynecology at Baylor, led a study that used either Agilent microarrays or miRNA Next Generation Sequencing (miRNA-Seq) and data from the Cancer Genome Atlas (TCGA) on the same miRNA specimens from ovarian cancer patients and found two very different results. The microarrays identified 61 miRNAs associated with survival in 469 of the specimens, but miRNA-Seq found only 12. The overlap of the two methods was a single miRNA sequence associated with survival.

“The choice of tools in genomic profiling can make a difference in the answers at which you arrive,” said Dr. Anderson. The researchers conducting the study were careful to correct for potential issues inherent to signal detection algorithms, but corrections for false discovery and miRNA abundance made no difference in interpreting the results.
These findings might seem alarming. After all, “if you have a reliable tool for profiling, the picture should look the same or at least similar” when using the same samples, stated Dr. Anderson. “For microRNAs in ovarian cancer, it doesn’t.”  But this does not discredit gene sequencing shown to be successful in making predictions about cancer patients. Said Dr. Anderson, “This discrepancy appears to be something specific to microRNAs, as other data dealing with genes and other genetic material are more consistent.”
Dr. Zhandong Liu, another co-author and professor at Baylor and a member of the Jan and Dan Duncan Neurological Research Institute at Texas Children’s Hospital, hypothesized that the discrepancy occurs because miRNAs are short sequences, and tools (microarrays) that are designed to work on long sequences (DNA) are less accurate on short sequences. “The impact of this could be important,” said Liu. “MicroRNAs are believed to be key drivers for cancer. This could have an important impact on similar studies. For now, I would urge caution in interpreting the microRNA data.”
Funding for this work came from the Partnership for Baylor College of Medicine; the Collaborative Advances in Biomedical Computing Seed Funding Program at the Ken Kennedy Institute for Information Technology at Rice University supported by the John and Ann Doerr Fund for Computational Biomedicine and through the Center for Computational and Integrative Biomedical Research Seed Funding Program at Baylor College of Medicine; the National Science Foundation (Grant DMS-1209017 and DMS-1263932) and the Houston Bioinformatics Endowment.